براساس ویدیویی که باشگاه آموزش غواصی ایران مارینا در جزیره کیش منتشر کرده، شماری از غواصان حاضر در سایت سازههای کیش، لحظات وقوع زلزله زیر آب را ضبط کردند. ایران مارینا نوشته: زلزله پنج و نیم ریشتری روز شنبه ۴ تیرماه که جزیره کیش رو به شدت تکان داد، و ما در سایت سازهها مشغول غواصی بودیم. صدای مهیب زلزله در زیر آب به شدت بلند و دلهره آور بود به حدی که مجبور شدیم گوش رو با دست نگه داریم. چیز غیر عادی وجود نداشت و فقط صدای بسیار بلند و مهیب بود.
هفت پل کونیگسبرگ (به انگلیسی: Seven Bridges of Königsberg)، مسئله تاریخی قابل توجهی در ریاضیات است. جواب منفی به آن توسط اویلر در ۱۷۳۶ میلادی،بنیان نظریه گراف را بنا نهاده و ایده توپولوژی را از پیش ترسیم نمود.
شهر کونیگسبرگ در پروس (اکنون کالینینگراد در روسیه)، روی هر دو سمت رود پرگل قرار داشت و شامل دو جزیره بزرگ به نامهای کنیفوف (Kneiphof) و لومس (Lomse) میشد، که از طریق هفت پل با هم دیگر و با درگاههای شهر متصل بودند. مسئله این بود که آیا گشتی در شهر وجود دارد که از هر پل فقط یک بار عبور کند.
برای این که در مدلسازی منطقی مسئله و رسیدن به جواب، ابهامی ایجاد نشود، دو حالت زیر غیرقابل قبول در نظر گرفته میشوند:
سلسله تلاش های او کمکی بزرگ جهت دستیابی به دانش کنونی الکتریسیته بود.







دانشکده رسانه خبرگزاری فارس، بدون کنکور در مقاطع کاردانی و کارشناسی دانشجو میپذیرد، علاقهمندان به ثبتنام علمی کاربردی میتوانند در رشتههای خبرنگاری، عکاسی خبری، سینما - تدوین، گویندگی و دوبله، انیمیشن و سایر رشتههای رسانهای در این دانشکده به تحصیل بپردازند.با توجه به اینکه ظرفیت و مهلت نامنویسی محدود بوده و دانشجویان بدون کنکور پذیرش میشوند، برای سهولت ثبتنام داوطلبان می توانید عدد ۵ را به سامانه ۵۰۰۰۱۰۱۴ پیامک کنید.
مسئولیت امانتداری در ارسال مدارک و صحت و سقم اخبار و شهریه ی دریافتی، تماما بر عهده ی خبرگزاری فارس خواهد بود.
سنگ فرازمینی هیپاتیا Hypatia که در سال ۱۹۹۶ در مصر یافت شد، اکنون به عنوان اولین مدرک از ابرنواخترهای کمیاب بر روی زمین شناخته میشود. این ادعا پس از مطالعه دقیق دانشمندان دانشگاه ژوهانسبورگ بر روی این سنگ مطرح شده است.

محققان میگویند که در طی میلیاردها سال، ترکیبی از غبار و گاز حاصل از ابرنواختر به یک شی جامد بدل شد تا این تکه سنگ از بدنه آن جدا شود و به زمین ما برسد. دانشمندان میگویند هیپاتیا در زمانی نزدیک به زمان پیدایش منظومه شمسی ما شکل گرفت. جان کرامرز ژئوشیمیدان دانشگاه ژوهانسبورگ در آفریقای جنوبی میگوید: «به یک معنا، میتوانیم بگوییم، ما یک انفجار ابرنواختر Ia را در عمل گیر انداختهایم، زیرا اتمهای گاز حاصل از انفجار که در نهایت بدن مادر هیپاتیا را تشکیل داده اند، در درون آن گرفتار هستند.»
انفجارهای ابرنواختر نوع Ia از پرانرژیترین رویدادهای کیهان هستند که زمانی اتفاق میافتند که یک ستاره کوتوله سفید متراکم ستاره دیگری را فرو میبرد. این تیم با استفاده از تکنیکهای تجزیه و تحلیل شیمیایی دقیق و غیر مخرب، ۱۷ هدف مختلف را بر روی یک نمونه کوچک از Hypatia بررسی کردند تا سرنخهایی در مورد اینکه سنگ کجا بوده است و چگونه شکل گرفته، بدست آورند. این سرنخها شامل سطح پایین غیرمعمول سیلیکون، کروم و منگنز بود که نشان میداد این سنگ در منظومه شمسی داخلی شکل نگرفته است. محققان همچنین متوجه سطوح بالایی از آهن، گوگرد، فسفر، مس و وانادیوم شدند که دوباره این شی را از هر چیزی در همسایگی کهکشان ما در فضا متمایز میکند.
با نگاهی به الگوهای غلظت عناصر هیپاتیا، تفاوتهای مشخصی با آنچه ما انتظار داریم در سنگهای داخل منظومه شمسی و در بازوی کهکشان راه شیری تشکیل شود، وجود داشت. محققان همچنین توانستند نشان دهند که هیپاتیا با آنچه که از یک ابرنواختر نوع دوم انتظار میرود، مطابقت ندارد و این احتمال جالب را ایجاد میکند که این یک پسمانده از یک ابرنواختر نوع Ia باشد. کرامرز میگوید: «اگر این فرضیه درست باشد، سنگ هیپاتیا اولین شاهد ملموس بر روی زمین از انفجار ابرنواختری نوع Ia خواهد بود.»
دانشمندان چینی آخرین مدل «هوا ایست» خود با نام «Jimu-۱» که یک کشتی هوایی غولپیکر پر از هلیوم است را آزمایش کردهاند.
این کشتی امروز به رکورد جدیدی در ارتفاع «۹۰۳۲» متری دست یافت.

طبق گفته موسسه تحقیقات فلات تبت آکادمی علوم چین، سطح این کشتی هوایی از پارچه کامپوزیتی پیشرفته ساخته شده که میتواند تا دمای منفی ۷۰ درجه سانتیگراد را تحمل کند. حجم آن ۹۰۶۰ متر مکعب و وزن آن حدود ۲.۶ متریک تن است.
محققان سازنده این کشتی هوایی از سه شعبه آکادمی علوم چین از جمله موسسه تحقیقات فلات تبت، موسسه تحقیقات اطلاعات هوافضا و موسسه اپتیک چانگچون هستند.
این کشتی هوایی با سرعت ۳۰ متر در ثانیه از یک کمپ اصلی در ارتفاع ۴۳۰۰ متری کوه قومولانگما، بلندترین قله جهان، واقع در مرز چین و نپال، در ساعت ۱:۲۶ بامداد به وقت پکن صعود کرد.
ابزارهای علمی که این کشتی هوایی حمل میکند، دادههای مرتبط با جو را جمعآوری کرده و فرآیند انتقال رطوبت را مطالعه میکند.

شرکت پزشکی مذکور در بیانیهای اعلام کرد که پزشکان با موفقیت یک گوش که با استفاده از سلولهای انسانی و با پرینت سه بعدی ساخته شده را به زنی با ناهنجاری نادر از ناحیه گوش پیوند زدند. پیوند بخشی از اولین کارآزمایی بالینی این فناوری بود و موفقیت آن یک گام بزرگ در زمینه مهندسی بافت است.
آرتورو بونیلا، جراح بازسازی گوش و رهبر گروهی که این عمل جراحی را انجام داده است به نیویورک تایمز گفت: اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، این روش جدید باعث ایجاد تحولی در زمینه پیوند اعضا خواهد شد.
به طور معمول، بیماران میکروتیا گوشهایی دارند که از پیوند دنده یا مواد مصنوعی ساخته شده اند. اما در روش جدید سلولهای غضروفی خود بیمار رشد کرده و در نهایت به شکل گوش بیمار چاپ سه بعدی میشوند. این گوشها در طول زندگی بیماران به بازسازی غضروف ادامه میدهد و از آنجایی که از سلولهای خود آنها ساخته شده، احتمال پس زدگی بسیار پایین است.

دو کاوشگر وویجردر سال ۱۹۷۷ میلادی از مقر فضایی کیپ کاناورال در فلوریدا آمریکا به فضا پرتاب شدند. کاوشگر وویجر۲ زودتر از ویاژر یک از زمین بلند شد.
کاوشگرهای وویجر برای ماموریتی ۵ ساله جهت مطالعه مشتری و زحل ساخته شدند. اما جالب آنکه هر دو فضاپیما با وجود فرار از حباب پلاسمای داغ معروف به هلیوپاز که مرز لبه منظومه شمسی را مشخص می کند، همچنان فعال هستند.
هر دو کاوشگر به وسیله ژنراتورهای ترموالکتریک رادیوایزوتوپ(RTG) کار می کنند. این ژنراتورها با گرمای کره های در حال پوسیدن پلوتونیوم فعال می شوند. البته خروجی ژنراتورهای مذکور سالانه ۴ وات کاهش می یابد.
این بدان معنا است که ابزارهای کاوشگرها یکی یکی خاموش می شوند. هم اکنون ویاژر یک فقط ۴ و ویاژر۲ فقط ۵ ابزار فعال دارد. برخی کارشناسان تخمین می زنند این فضاپیماها تا ۲۰۲۵ میلادی خاموش شوند و برخی دیگر امیدوارند آنها برای مدتی طولانی تر کار کنند.
البته کاوشگرهای وویجر تاکنون مهندسان ناسا را بارها شگفت زده کرده اند. آنها پیش بینی می کردند ابزارهای وویجر۲ زودتر و از ۲۰۲۰ میلادی به بعد خاموش شوند. لیندا اسپیلکر که قبل از پرتاب کاوشگرها کار روی آنها را آغاز کرده بود، در این باره می گوید: اگر همه چیز طبق برنامه ریزی پیش برود، احتمالاً ماموریت آنها در دهه ۲۰۳۰ میلادی نیز ادامه یابد. اما این امر به میزان انرژی آنها بستگی دارد.
۳۶ سال طول کشید تا وویجر یک از هلیوپاز خارج شود و داده هایی که از آن زمان تاکنون ارسال می کند نشان دهنده برخی ویژگی های کیفیتی خارق العاده درباره نقش میدان های مغناطیسی در جهان است.
وویجر۲ نیز در سال ۲۰۱۸ میلادی و حدود ۴۱ سال پس از پرتاب وارد فضای بین ستاره شد.